Kafayı Kullanma Kılavuzu XXV – Yurt Dışı vs. Türkiye

Birçok öğrencimin ve onların velilerinin aklındaki en büyük sorulardan bir tanesini ele alacağım bu yazıda. Üniversiteyi bitirdikten sonra diplomayla alanında iş bulabilir mi mezun öğrencimiz? Bulamazsa yurt dışında yaşaması daha mı iyi? Yurt dışında iş bulması ve yaşaması ne kadar mümkün?

Yazının başında uyarayım, kesinlikle ürün yerleştirme olmadığı için beyin göçü reklamı yapmayacağım, ayrıca Amerika şöyle iyi, Almanya böyle güzel; Türkiye tu kaka demeyeceğim. Yapmaya çalışacağım şey sahip olduğum tecrübeyi sizlere faydalı olacak şekilde paylaşarak benim geçtiğim yollardan geçecek gençlerimize örnek olmak.

Bu yazıda yurt dışında eğitimden bahsetmeyeceğim çünkü daha önceki Kafayı Kullanmak Kılavuzu X – Yurt Dışında Eğitim’de bu konuya detaylı yer vermiştim. Hangi ülkede ne amaçla bulunduğumu ise Kafayı Kullanmak Kılavuzu XXI – Neden Work and Travel, Erasmus & EVS Yaptım’ta paylaşmıştım.

Kafayı Kullanma Kılavuzu XXV – Yurt Dışı vs. Türkiye’nin amacı daha önce yurt dışına hiç çıkmamış ancak üniversiteden mezun olduktan sonra yurt dışına göç ederek orada çalışmayı düşünenlere ayna tutmak. Tecrübelerimi Amerika ve Almanya’ya dayandıracağım çünkü yurt dışında en uzun süre yaşadığım yerler orası: 2011’de Amerika’da Work and Travel, 2012-2013 Almanya’da Erasmus ve EVS. Eminim, benden daha uzun süre Amerika ve Almanya’da yaşamış insanlar benden daha farklı fikirler de beyan edebilirler, sonuçta herkes hayatı kendi penceresinden gördüğünden deneyimlerimiz de nesnel değil özneldir.

O halde başlayalım. Nasıl ki bir binayı, o binayı hiç görmeyen birine tasvir etmemiz gerektiğinde binanın içinden dışarı çıkmamız, binanın sadece ön cephesini görmek yeterli olmadığı için arka cephesini, sağını solunu ve her şeyden öte çatısını görmek için daha yüksek bir binanın üzerine çıkmak ve çevresini görmek için binadan uzaklaşmak gerekiyorsa içinde yaşadığımız ülkeyi tanımak için de ülke dışına çıkıp uzaktan bakmak gerekiyor. Ve ne kadar çok ülkeye giderseniz o kadar çok iyi tanıyorsunuz ülkenizi. Yok, efendim, bunu sadece Türkiye üzerinden değerlendirmeyelim. Herhangi bir ülkenin herhangi bir vatandaşı için de aynı durum geçerlidir. Kendi milletimizi de böyle tanırız aslında. Farklı bir ülkede yaşarken o ülkenin vatandaşlarıyla kendimizi sürekli kıyaslamaya başlarız ve onlarda olup bizde olmayan özelliklerle bizde olup onlarda olmayan özellikleri karşılaştırarak bir değer yargısına ulaşırız.

Pekiyi, üniversiteyi bitirdik, yurt dışında bir firmaya başvurduk, kabul de aldık, çalışmaya gittik. Bizleri en çok ne zorlar?

1. Yabancı dil: Anlatmaya gerek yok, hepiniz biliyorsunuz, Türki Cumhuriyetlere veya Azerbaycan’a gitmiyorsanız, çalışmaya gittiğiniz ülkenin dilini çok iyi bilmeniz sizin için şart, şart olmadığı durumlarda ise avantajdır. “Hocam, benim emmoğlu Rusya’da bir şirkette çalışıyor, tek kelime Rusça filan da bilmiyor. Ne var ki, ben de gider çalışırım” diyorsanız, yolunuz açık olsun, emmoğluna da selam söyleyin. 😀 Yurt dışında birçok Türk firması var ve orada zaten Türklerle işçi olarak mevsimlik çalışıyorsunuz ve genelde bu firmalar inşaat firmalarıdır. Benim akrabalarımdan da vardı bu şekilde çalışan ancak uzun vadede bir iş bulmanız ve o ülkede kariyer yapmanız ana dilinizle çok mümkün değildir. Benim demek istediğim Korecenizle Güney Kore’de Samsung’ta mühendis olarak çalışabilmek. O yüzden diploma köleliğini bir tarafa bırakıp bilginize yatırım yapın ve aklınızda ‘yurt dışında şu ülkede çalışım fikri‘ varsa üniversitede o dili öğrenin, hatta o ülkeye gidin, staj veya Erasmus vs. yapın.

2. İş Tecrübesi: Daha önceki birçok Kafayı Kullanma Kılavuzunda iş tecrübesinin öneminden bahsetmiştim. Size Yurt Dışı vs. Türkiye kıyaslaması yapayım: Tükiye’de üniversite öğrencisi iş tecrübesi kazanmak için üniversiteden mezun olmayı beklerken yurt dışında öğrenciler okurken çalışmaya başlar. Türkiye’de anne-babalar her ay çocuklarına para yolladığı için öğrenci bir iş bulup para kazanmaya veya iş hayatını öğrenmeye ihtiyaç duymaz. Kafayı Kullanma Kılavuzu Hayat Çok Mu Zor’da değindiğim gibi, sırf okula gidip gelerek ders dinleyerek yorulduğunu iddia eden öğrencilere acıyorum çünkü iş hayatına atıldıklarında çok zorlanacaklar. Sadece 1 gün bile herhangi bir iş yerinde veya tarlada vs. çalışmamış olanlar varsa ve mezun olduktan sonra diplomayla masa başı iş bekliyorlarsa sonları hayal kırıklığı olacak. Evet, Amerika ve Avrupa’daki veliler acımasız çünkü çocukları 18 yaşına geldiklerinde onların arkasından çekilerek hem onları okumak hem de okurken çalışmak zorunda bırakıyorlar ancak çocukları mezun olduktan sonra ışığı gören tavşan gibi bakakalmıyorlar. Daha önce de dediğim gibi okul hayatı fragmandır, iş hayatı filmdir. Siz asıl filme hazırlanın.

3. Kültür: Yabancı diliniz çok iyi olabilir, üniversitede okurken birçok işte çalışmış, stajlarınızı yapmış ve deneyim kazanmış olabilirsiniz ancak yurt dışında çalışırken aşina olmanız gereken asıl özellik kültüre aşinalıktır. Daha önce gitmediğiniz bir ülkenin kültürüne o ülkeyle ilgili dizi, film, belgesel, video izleyerek, kitap, dergi, gazete okuyarak, internetten araştırma yaparak, o ülkenin Youtuber’larını takip ederek, çevrimiçi arkadaş edinerek vs. aşina olabilirsiniz. Bu şekilde ön bilginiz olursa kültür şoku yaşamazsınız. Birkaç örnek verelim. Millet olarak bireysel özgürlükle toplumsal özgürlüğü hep karıştırırız. Bizde bireysel özgürlük “toplum içerisinde, sokakta istediğimi yaparım, kimse bana karışmaz, kural tanımamazlık olarak algılanırken toplumsal özgürlük diğer insanların eleştirilerine göre davranışlarımızı veya yaşam tarzımızı kısıtlamak anlamına geliyor. Bir Amerikalı bireysel özgürlüğü doğrultusunda istediği giyinip istediği yaşam stilini sürdürürken biz bunu toplum ne der diyerek kendimizi kısıtlamaya gidiyoruz.  Ancak toplumsal özgürlük sokağa çöp atmamayı gerektirirken biz bunu bana kimse karışamaz deyip kuralları çiğnemek olarak algılıyoruz.  Yani bir Türk kafasıyla Amerika’da ve Almanya’da sorun yaşayabilirsiniz, siz kırmızı ışıkta beklerken polis yoksa ve araç gelmiyorsa da bekleyin. Bireysel hayatınızı da istediğiniz gibi yaşayın. Merak etmeyin, konu komşu yurt dışında bir şey demez, erkeklerin küpesine, kızların etek boylarına karışmazlar. Buradaki örnekleri çoğaltmak mümkün ancak ben kısa kesiyorum. Eğer ön yargınız varsa, korkuyorsanız, gidin, görün ve yurt dışında yaşayın ancak korkularınızla kabuğunuzda yaşamayın.

4. İklim: Son altı yıldır Bodrum’da yaşayan ve Bodrum’un hakkını veren birisi olarak böyle bir coğrafya, böyle bir doğa kolay kolay bulunmaz. Neredeyse 300 gün güneş görüyoruz, deniz mis, hava temiz. Nisanda yüzmeye, mayısta kampa, haziranda tekne turuna gidiyoruz. Pusulamızı bir anda Kanada’ya çevirelim ve altı ay kışın nasıl geçtiğini hayal edelim. 🙂 O kadar da uzağa gitmeye gerek yok aslında, örneğin Almanya’yı göz önüne getirelim. Eylül dedi mi kış başladı demektir. Aralıkta saat 14:30’da sokak lambaları yanar ve yürürken gri havadan içinizi kasvet basar. Altı ay güneşi unutun diyorum size! Çok iyi hatırlıyorum, Magdeburg’ta EVS yaparken balkona domates fidesi dikmiştim, fide büyüdü, domates verdi ancak ağustos ayına geldiğimizde bile hâlâ kızarmamıştı. Birinin kafasına taş niyetine atabilirdiniz yani. 😀 Erasmusa özellikle kış dönemi (1. Dönem) eylül ayında gidenlerin en çok zorlandığı ve geri dönüp gelmek istedikleri sebeplerinden biridir hava koşulları. “Ama hocam, Hollywood filmlerinde hep okyanus kıyılarında hava güzel, ortam güzel, kızlar güzeldi” diyorsanız Google amcayı açın ve ABD’nin kaç eyaletten oluştuğunu ve Hollywood’un yer aldığını coğrafyayı inceleyin. Akabinde bir de New York’u inceleyin. Yazın nemi, kışın ayazı sizi acı gerçeklerle tanıştırır. Hayaller Miami, hayatlar Sibirya yani. 😀

5. Yeme-İçme: Türkiye gerek coğrafi konumu gerek bünyesinde barındırdığı farklı kültürler sayesinde bence dünyadaki en geniş  gastronomiye sahip. Yani o kadar güzel yemeklerimiz var ki  UNESCO tarafından 33 ülkeden 47 şehrin içinde yer aldığı “Dünya Yaratıcı Şehirler Ağı”na gastronomi kategorisinde dahil edilen Gaziantep, Hatay ve Afyonkarahisar gibi illerimiz var. Siz bir Hataylı olarak Amerika ve Almanya’ya giderseniz ve yemek yapmayı bilmiyorsanız yandı gülüm kağıt helva! Amerika = Fast Food + Pizza. Almanya = Sosis + Patates. 😀 Ben yemek yapmayı neden Almanya’da öğrendim sanıyorsunuz? Keyfimden mi? Yahu, hadi dediniz, acıkınca giderim, dönerciye yerim mis gibi döner. O da her zaman olmuyor çünkü adamların çalışma saatleri var. Evet, evet, yanlış okumadınız. Almanya’da 7/24 açık restoran bulamazsınız. Varsa da ya pizzacıdır yada fast food. Bizim kadar zengin mutfağa sahip ülkeler yok mu? Elbette var ancak yurt dışında restoranda yemek yiyerek hayatın sonu gelmez, hem mide hem bütçe erken çöker, haberiniz olsun. Şimdi canım acayip etli etmek çekti bu kadar yemekten söz edince. 😀

6. İnsan İlişkileri: Yurt dışında bu konuda hem iyi hem kötü tecrübelerim oldu. İyi tarafı, kimse kimseye karıştığı yok gerçekten, imajınız, ilişki durumunuz… Hatta siz siz olun, samimi değilseniz kimseye maaşını, evli olup olmadıklarını, çocuk sayısını, çocuğu yoksa niye yapmadığını, evi-arabası olup olmadığını sormayınız. Ya sorup da napacaksınız zaten, nüfus müdürü müsünüz, vergi uzmanı mısınız, adamın maaşını öğrenip gelir vergisini mi hesaplayacaksınız, nedir yani? Öteki taraftan, bir Almanla arkadaş olmak için biraz süre geçmesi gerektiğini unutmayın. “Ayy, ben eve çaya davet ederim, o da beni kahve-kek’e davet eder. Komşuya bir tepsi börekle giderim, o da bana bir kutu Noel kurabiyesiyle gelir” diyorsanız, yok öyle bir şey.

7. İş Hayatı: Bu son madde ile kapanış yapacağım çünkü yazımızın amacı yurt dışında çalışmak. Gençler, “Bir tanıdık bulurum, milletvekili yakınımı ararım, belediye başkanı akrabam bana hemen bir iş ayarlar.” Lütfen bunların ülkemiz sınırları içerisinde kaldığını kabul edin ve yurt dışında “Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz” düsturunu belleyin. Yaptığınız işte iyiyseniz, işinizi hakkını vererek yapıyorsanız, hangi ülkede olursanız olun takdir edilirsiniz. Maalesef işin gerektirdiği bilgi, belge ve tecrübeye sahip olmadan işin sunduğu olanaklara odaklanan bir sürü niteliksiz ve ne iş olursa yaparım abilerle ablalar dolu ülkemizde. Önce bir alanda kendinizi eğitin, sonra yurt dışında çalışma hayali kurun.

Geldik nihai sorulara: “Hocam, en sevdiğiniz ülke hangisi? Hangi ülkede yaşamak isterdiniz? En rahat hangi ülkede yaşanır? Girişimcilik için doğru ülke neresi?” Sevgili gençler, hepsinin cevabı Türkiye! Şimdi diyeceksiniz, “İyi de hocam, o zaman niye herkes yurt dışına kapağı atmaya çalışıyor.” Bu, kişisel bir tercih ve her tercih bir vazgeçiştir. Yurt dışına taşınıp orada yaşamaya başlayan insanların kazandıkları kaybettiklerine değiyor demek ki. Unutmadan, Türkiye dışında hangi ülkeye giderseniz gidin, ikinci sınıf vatandaşsınız. Ayrıca, kendinizi en iyi ana dilinizde ifade edebilirsiniz, en rahat kendi kültürünüzde ve coğrafyanızda sevdiklerinizle birlikte yaşarsınız. “Eee hocam, iş yok, işsiz mi kalalım” sorusuna cevabım yurt dışına taşınmadan da yabancı firmalar için çalışabilirsiniz. Bence o ülke mi bu ülke mi Türkiye mi diye sormak yerine şu soruyu sorun: “Yurt dışında bir firma sizi niye işe alsın? Firmaya hangi değeri katacaksınız? Firmadan beklentilerin var ancak firmanın senden beklentileri ne olacak?” “Türkiye’de girişimciliğin önü kapalı, ondan yurt dışına gideceğim” diyorsanız yurt dışında olanı ülkemize getirin. Türkiye’de bir ürün geliştirip yurt dışına ihraç edin, ülkeye döviz girsin. Bunların hepsi girişimcilik. Kısaca, yurt dışında iş bulup çalışma hayali kurmadan önce yurt içinde ayaklarınız yere bassın. İş yoksa iş yaratın, herkes şikayet ediyorsa siz çözüm üretin, sorunun değil, çözümün bir parçası olun. Örneğin bu yazıyı okuyup bitirdikten sonra kariyer.net’te CV oluşturun ve biraz zaman ayırarak piyasada ne tür eleman arandığına bakın. Belki de iş çoktur ama sizde iş yoktur!

Saygılar,

Ahmet Hoca

Kafayı Kullanma Kılavuzu XXIV – Öğretmen olmasaydım Ne İş Yapardım?

Yemek yemeğe gittiğim bir restoranda öğrenci velilerimizden biriyle karşılaştım. Velimiz sohbet açmak için bir soru sordu: “Hocam, malumunuz, bizim kız on birinci sınıfta, siz de bu yıl dersine giriyorsunuz, sizce seneye hangi meslekleri yazalım?” Hemen cevap vermedim tabii ki, çünkü genelde tercih döneminde karşılaştığım bu manzarayla yine karşılaşmak zorunda kaldım. Cevabım şöyle oldu: “Öğrencimiz burada değilken onun adına tercihleri ve meslek seçimlerini sizinle konuşmam doğru olmaz.” Velimiz benden cevap almaya niyetli olmalıydı ki beni şu soruyla karşı karşıya bıraktı:” Pekiyi, hocam, siz öğrenci olsaydınız hangi meslekleri tercih ederdiniz?” “Tamam o zaman, bu soruya cevap verebilirim” dedim. “Cevabım, sayısalda olsaydım yazılım olurdu” dedim. Bu cevabımız velimizi tatmin etmemiş olmalı ki beni köşeye sıkıştırmaya devam ediyordu. “Hocam, şu an öğretmen olmasaydınız, ne iş yapardınız?” “Cevabım yine aynı olurdum” dedim ve yarı zamanlı olarak yaptığım işim vidIQ’dan ve açık öğretimde okuduğum ikinci üniversite web tasarım-kodlamadan bahsettim.

Restorandan çıktıktan sonra biraz yürüyüş yapayım dedim ve bu soru üzerinde biraz düşündüm: Öğretmen olmasaydım ne işi yapardım. Bu soru beni biraz geçmişe götürdü ve Almanca öğretmeni olarak atandığımda kardeşimin bana söylediklerini hatırlattı: “Ağabey, lisede okurken İngilizceden başka bir şey düşünmezdin, üniversitede eğitim fakültesinde okumam derdin, eğitim fakültesini kazandığında da devlette öğretmen olarak çalışmam derdin. Bak, ne oldu şimdi? Üniversitede almanca öğretmenliği okuduktan sonra devlete Almanca öğretmeni olarak atandın.” Yani, ne diyebilirim ki büyük konuşmuşum, tükürdüğümü yaladım. 😀

Şimdi de üniversite yıllarına dönecek olursak planlarım arasında gerçekten ne KPSS’ye girmek ne de öğretmen olarak atanmak vardı. İzmir’de geçen üniversite boyunca birçok sivil toplum kuruluşunda (ÇYDD, EÇEV, TEMA vs.) aktif bir şekilde gönüllü olarak çalıştım, farklı projelerde yer aldım. Sadece yerel ve ulusal projelerde değil aynı zamanda uluslararası birçok projeye de katıldım. Benim ilk yurt dışına çıkışım da bir AB gençlik değişim projesi sayesinde oldu. Bu işten aldığım keyif sonraki yıllarda da devam etti ve üniversiteden mezun olduktan sonra bu projeciliği meslek olarak yapmaya karar verdim. Üniversitede Avrupa Birliği proje koordinatörü olmak istiyordum. Üniversiteli gençlere Erasmus öğrenimi, Erasmus stajını, Eylem 1.1’i, Traning Course’ları, Avrupa Gönüllülük Hizmetini, Work and Travel’ı, Summer Camp of America’yı, Mevlana değişim programını anlatarak onların da yurt dışını deneyimlemelerini sağlayacaktım.

Neden bu işi bu kadar çok istiyordum? Sebebi şu: Ben Dokuz Eylül Üniversitesinde Yabancı Diller Yüksek Okulunda 1 yıl hazırlık, eğitim fakültesinde de üç buçuk yıl okudum. Dört buçuk yılda öğrenemediğim Almancayı Erasmus’ta altı ayda, Avrupa Gönüllülük Hizmetinde bir yılda öğrendim. Öğretmen olarak haftada iki saat devletin verdiği kitapla Almanca öğreteceğim diye kasacağıma öğrencinin yurt dışına gitmesini sağlarsam çok daha iyi bir iş yapacağıma inanıyordum. Ya da başka bir ifade ile balığı vermeyecektim, balık nasıl tutulur, onu öğretecektim. Bunun için yüksek lisans yapmak gerekiyordu ve yüksek lisansa başvurmak için ALES’e ve YDS’ye girmek gerekiyordu. Dördüncü sınıfın ikinci döneminde Erasmus’la Almanya’ya gittiğim için ne ALES’e ne de YDS’ye ne de KPSS’ye girdim çünkü bu kez daha büyük oynayıp Almanya’da yüksek lisans yapayım dedim. Anlatmaya gerek yok, biliyorsunuz, daha önceki Kafayı Kullanma Kılavuzu XX – Başarısızlıklarım/Kendimle Yüzleşme’de bu süreci anlatmıştım. Uzun lafın kısası, hayat biz oturduğumuz yerden planlar yaparken başımıza gelenlerden ibaretti. 🙂 🙂 🙂

Şimdi, şöyle diyebilirsiniz: ”Hocam, o halde planladıklarınızdan farklı bir kariyer yolcuğunu yapıyorsunuz.” Yani, ne derler, bilirsiniz: Ya aldığınız kızı seveceksiniz ya da sevdiğiniz kızı alacaksınız! 😀 İş hayatı da aynı böyle. Ben de Almanca öğretmeyi ve devlete ait bir kurumda Almanca öğretmeni olarak çalışmayı sevdim.

E-Ticaret: Evet, öğretmenlik sürecinde aklımda bir sürü şey var. Bunlarından birincisi e-ticaret. Herkes internetten para kazanmanın peşinde ve bunun bir sürü alternatif yolu var. E-işletmeler, gelecekte klasik ticaretten daha fazla pay alma peşinde ve e-ticaretin oranı tüm dünyada gittikçe artmakta. “Hocam, e-ticaretten para kazanmak için üniversitede hangi bölümü okuyayım” diye soracaksanız, üniversitelerde herhangi bir bölümü yok ancak kursları, kitapları ve internette tonla materyali var diyebilirim.

Kodlama: Sevgili gençler, şimdiye kadar birçok kafayı kullanma kılavuzunda kodlamadan bahsettiğimi hatırlayacaksınız. Sizlere bir şeyi yapmanızı tavsiye ettiğimde her şeyden önce ben kendim onu yaparak rol model olmaya çalışıyorum. Yani olay şuna dönmesin diye. Veli: “Oğlum, kızım , ders çalış, kitap oku.” Öğrenci bakıyor, velisi Müge Anlı’ya, oradan Survivor’a bağlamış. Kim kimi açlıktan yiyecek, yakından takip ediyor. 😀 😀 😀 “Hocam, kodlamayı nasıl öğrenelim” diyorsanız, UDEMY’de önce Türkçe ve ücretsiz kurslardan yararlanın, sonra yavaş yavaş ücretli ve İngilizce kurslara da geçersiniz. Kimse bana zaman ve para yok demesin zira bir paket sigaranın ortalama fiyatının 15 TL olduğu ülkemizde UDEMY’den 30-40 TL’ye kurs bulabilirsiniz. Zaman mı? Yahu, şu karantina günlerinde zamandan bol ne var? Her gün 1- 2 saatinizi bu işe yatırın çünkü eğitim en uzun vadeli en iyi yatırımdır.

Network Marketing: Ülkemizde ve tüm dünyada en alengirli ve çetrefilli iş alanlanlarından bir tanesi de bu. Siz denemediyseniz bile etrafınızda bu işi hâlen yapmakta olan veya bu işe yatırım yapıp batan birileri mutlaka vardır. Network marketing sektöründe bu işten para kazanan WOMM (Word Of Mouth Marketing) dediğimiz ağızdan ağıza pazarlamacılar, çoğunlukla elindeki katalogtan ürün satanlar ve tahmin edeceğiniz üzere genelde kozmetikçiler. Ülkemizde pozitif örneklerinden biri Avon mesela. Network Marketing’de olumsuz örnekler de verelim de Avon’culara hak geçmesin: Getmyadds, Gano Excel, Quest.net, Karios, Mega Holdings vs. Network Marketing’de bu işe nakit yatırım yapıp batanlar kısa zamanda zengin olacağının hayallerini kuranlar. Bu işi düzgün yapan ve alın teriyle para kazanan insanlar var ancak tüm dünyadan bilinen ismi Ponzi şeması veya ülkemizdeki karşılığı olan saadet zinciri olarak her birkaç yılda bir türeyen ve insanları dolandıran şirketlerin ve insanların ardı arkası kesilmiyor maalesef.

Buradan sadece bir sonuç çıkarmak gerekirse o da şu: Çok para kazanıp zengin olmak istiyorsanız, çok çalışın ve ticaretle uğraşın. Girişimci olmak istiyorsanız, Facebook’u, Aliexpress’i, Amazon’u, Whatsapp’ı, Twitter’ı, Youtube’u, Microsoft’u kurmanıza gerek yok. Pazarda limon satarak işe sıfırdan başlayabilirsiniz.

Sonuca doğru gelirsek… Yakın gelecekte hedeflerim arasında kodlama dillerini öğrenmek; orta gelecekteki hedeflerim arasında Almanca öğretmenliğinden bilgisayar/kodlama öğretmenliğine geçiş yapmak; uzak hedeflerim arasında öğretmenlikten tamamen web alanına geçmek var.

Ve eğer evdeki hesap tekrar çarşıya uymazsa sizlerin de talepleri üzerine tüm tecrübelerimi anlattığım kafayı kullanma kılavuzlarını Youtube’ta video olarak yayınlamak var. 😉

Bir sonraki Kafayı Kullanma Kılavuzu XXV – Türkiye vs. Yurt Dışı’nda görüşmek üzere

Ahmet Hocanız…

80. Das Aktiv und Passiv (Etken & Edilgen Çatı)

KONU

79. Die Relativsätze (İlgi Cümleleri)

KONU

78. Die Befehlsformen (Emir Kipleri)

KONU

77. Wessen – Kimin

KONU

76. Der Kasus Genitiv (İyelik Hali)

KONU

75. Die Kardinalzahlen (Sıra Sayıları)

KONU

73. Die Reflexive Verben (Dönüşlü Fiiller)

KONU